ميان مايه ها معمولا بر اين تصورند كه اگر بگذاريم كتاب هايى كه ستايش مى كنيم ما را هدايت كنند، شعورمان را از داورى مستقل محروم كرده ايم. " براى تو چه اهميتى دارد كه راسكين چگونه مى انديشد: خودت بينديش." چنين ديدگاهى مبتنى بر يك اشتباه روانشناختى است، و اكثر افرادى كه به اصلى معنوى ايمان دارند و احساس مى كنند به وسيله ى آن قدرت درك و حس شان به طور نامحدود رشد مى كند و حس انتقادى شان هرگز از كار نمى افتد، آن را دربست نمى پذيرند... براى آگاهى نسبت به آنچه فرد حس مى كند هيچ راهى بهتر از اين نيست كه آنچه را استادى احساس كرده در خودمان بازآفرينى كنيم. در اين تلاش مجدانه، اين افكار ماست كه همزمان در كنار افكار آن استاد ظاهر مى شود.

                                                         از كتاب " پروست چگونه مى تواند زندگى شما را دگرگون كند" / آلن دوباتن